Jezus redt!

Het geld dat ik voor ogen had, was dan ook snel binnen handbereik. Echter kwam ik ook achter de negatieve kant van snel geld verdienen. Je moet altijd op je hoede zijn met geld op zak, want het kan ook van je gestolen worden. Het geld, de status en meiden had ik maar alsnog geen geluk en blijdschap. In de auto op de snelweg (ik reed niet) voelde ik de neiging om te bidden. Mijn gebed luidde; Heer als u werkelijk bestaat laat het dan zien, geen teken dat ook toeval kan zijn (dus geen knipperend licht) maar een echt teken. Om het nog moeilijker te maken wilde ik het teken ook direct ontvangen. Zodra ik mijn gebed eindigde en mijn ogen open deed zag ik midden op de viaduct een poster hangen met Jezus redt!
Op dat moment heb ik mijn leven volledig omgeslagen. Van die oude ‘’vrienden’’ heb ik afscheid genomen en heb er zoveel meer vrienden voor terug gekregen. Sinds ik gedoopt ben is mijn vertrouwen volledig op de Heer. Zo mag ik een goede baan hebben waar ik goed geld mee verdien. heb ik veel broeders en zusters die als familie zijn en het mooiste is dat ik waarlijk geluk en blijdschap heb mogen ontvangen.

Dit allemaal dankzij Zijn genade!

Moraal: Geluk en blijdschap is niet te vinden in materiële dingen dus ook niet in de wereld. Hoewel geld het leven een stuk makkelijker kan maken is dat niet het doel.
Werkelijke blijdschap en geluk vind je in een RELATIE met de Heer Jezus Christus.
Ik ben dankbaar dat mijn ogen geopend zijn!

Ik keek een keer een YouTube filmpje

Ik uitte mijzelf in de WhatsApp groep van de Brassband, maar zij namen mij niet serieus en maakten grapjes over mij. Ik was op zoek naar iemand waarbij ik al mijn problemen en frustraties kon uiten, maar dit werd niet beantwoord. Met de tijd werd het erger en ik raakte uiteindelijk in een zware depressie. Ik begon mezelf vragen te stellen zoals, wat wil ik gaan doen met mijn leven? Hoe zal mijn toekomst eruit zien? Is er nog hoop voor mij?
Ik voelde mij nutteloos, verstoten, lelijk, hopeloos, een mislukkeling en voor ik het wist belandde ik in een diepere depressie.
Ik probeerde ook een vriendin te zoeken, maar ook daarin faalde ik steeds weer. Dit laatste bracht mij in een nog diepere emotionele duisternis. Ik was zo boos van binnen. Mensen die mij vroeger zagen beschreven mij, als een boze stille jongen en sommigen waren zelfs bang voor mij, vanwege mijn boze blik.

Op een gegeven moment liep alles fout.  Op school ging het niet goed, de Brassband ging achteruit. Thuis ging het niet goed.Ik wilde verandering in mijn leven. Ondanks alles was ik nog wel gemotiveerd om mijn dromen waar te maken. Ik heb de keus gemaakt om te gaan basketballen. Het probleem was dat de trainingsdagen hetzelfde waren als bij de Brassband. Ik moest een keus maken, waar mijn trainer niet blij mee was.

Ik had voor de grap in de WhatsApp groep gezegd dat ik zou gaan stoppen en meteen reageerde mijn trainer heel negatief en zelfs bedreigend. Toen besefte ik pas hoe zij echt waren. Ik wilde stoppen maar durfde dit niet, want ik was bang. Uiteindelijk heb ik de moed bij elkaar geraapt en gezegd dat ik ga stoppen. Ik vergeet het nooit meer, het gevoel van vrijheid toen ik dat zei. Het hele team en de trainer waren niet blij met mijn keus.

Uiteindelijk kreeg ik van mijn trainer een lijst met de laatste paar optredens waarvan ik aanwezig moest zijn, want ik mocht niet eerder stoppen. Dit waren ongeveer 7 optredens.  De teamleden begonnen steeds meer afstandelijk te doen en mij te negeren. Dit waren echt zware dagen. In de tussentijd begon ik enorm te twijfelen of ik de juiste keus had gemaakt. Ik begon heel erg onzeker te worden en moest vaak huilen.

Maar op een dag hoorde ik een stem in mijn hoofd, die zei;  je moet stoppen met de Brassband. Ik begreep er helemaal niets van. Deze stem hoorde ik dagen achter elkaar.

Ik was op zoek naar een diepe rust en ging op zoek. Ik vond mediteren. De eerste keer ervoer ik een beetje rust en ik dacht; ik wil meer van dit. Maar al heel gauw kwam ik erachter dat deze rust tijdelijk was en gelimiteerd en dat dit ook niet werkte voor mij. Ik voelde mij nog steeds gebroken en hopeloos… Het werd steeds erger en ik begon mijzelf buiten te sluiten van iedereen omdat ik zo vaak was afgewezen door mensen.
Ik keek een keer op YouTube  en kwam toen een video tegen waarbij iemand zei.

Ben je klaar als Jezus terug komt?!

In dat filmpje legden ze uit dat er een hel en hemel is. En ik wilde niet naar hel gaan dus bleef ik verder kijken. Zij vertelden dat Jezus voor onze zonden was gestorven. Aan het einde van dat filmpje vroeg de persoon als je Jezus wilt accepteren in je leven. Spreek dan dit gebed uit. Ik sprak dat gebed uit en vroeg vergeving voor al mijn zonden en ervoer gelijk een verandering in mij. Ik zag toen iets, maar kan het niet goed omschrijven. Ik lag op mijn bed en zag een kracht van boven naar beneden komen in mijn lichaam.
Op dat moment ervoer ik zoveel kracht en liefde, onbeschrijfelijk! Ik veranderde vanaf dat moment en voelde mij volledig vrij van al mijn negatieve gevoelens.

Het was het laatste optreden van de Brassband, maar omdat ik zo aan het twijfelen was, dachten ze dat ik niet meer wilde stoppen. Ik ben toen gaan douchen hoorde weer een stem en die zei. Hey ik ben het Jezus en Hij zei: wees maar niet bang want Ik ben met jou en kreeg een tekst uit Johannes 6:20. Het was mijn eerste keer dat ik een Bijbelvers ging opzoeken. Maar Jezus zei: “IK BEN het. Wees maar niet bang.

Toen hoorde ik weer een stem die zei; schrijf om precies 12.00 uur een brief naar je team waarbij je aangeeft dat je gaat stoppen. Ik heb dat gedaan, ondanks dat ik een stem hoorde twijfelde ik toch een beetje.

Ik was zo zenuwachtig en een beetje bang. Niemand reageerde hierop en dat vond ik wel raar. Normaal zouden zij mij gelijk een bericht sturen. Na een uur hoorde ik niets, na twee nog niets en vier uur nog niets. Ik voelde alsof ik een slaaf van hen allen was, maar ik werd volledig bevrijd van de Brassband! Dit was het begin van de veranderingen in mijn leven.

Mijn oom die net bekeerd was, vroeg mij of ik mee ging naar de kerk. Ik ben meegegaan en kwam veranderd thuis. Ik was de enige die bekeerd was in ons gezin.
Ik heb mij op 4 oktober 2014 laten dopen. Ik weet nog het moment dat ik ondergedompeld werd en weer omhoog kwam, voelde ik mij helemaal nieuw en mijn gedachten waren volledig vernieuwd.

Mijn familie zag dat God mij enorm veranderd had, van een boze stille jongen in een blije jongen. Mijn ouders die jarenlang samenwoonden hebben uiteindelijk de Heer aangenomen en zijn inmiddels een getrouwd stel. Mijn broer en zus hebben ook in de tussentijd de Here Jezus in hun leven aangenomen. Alles in mijn leven is veranderd sinds ik tot bekering ben gekomen. Ik was altijd opzoek naar iets, die de leegte in mij kon vullen. Ik was op zoek naar rust, Ik was op zoek naar iemand die betrouwbaar is, Ik was op zoek naar hoop.

Ik ben erachter gekomen, dat alleen Jezus Christus die leegte in mijn hart kan vullen, Hij is de ware Rustgever, Hij is mijn Hoop in deze gebroken wereld.
Hij zegt; als de lasten u verdrukken of als u vermoeid bent, kom dan tot MIJ en IK zal u rust geven. (Mattheüs 11:28)

Wat u ook zoekt; rust kracht, wijsheid, liefde, genade, hoop enz. enz.

Dit alles is te vinden bij Hem! Jezus Christus de Zoon van God. AMEN!

Een warme gloed van liefde overrompelde mij.

Totdat ik opmerkte dat hij veel ontlasting had, veel moest overgeven en een lange tijd koorts had. Dit baarde mij en mijn moeder zorgen. Maar de huisartsen konden niets voor ons betekenen.
Op zondag 28 oktober begon Jaylen last te krijgen van koorts sluiptrekkingen. In alle paniek belde ik mijn zusjes peettante, ze adviseerde me de huisarts te bellen. Ik was bang dat de huisarts me niet serieus zou nemen, maar gelukkig mochten we gelijk naar de huisartsenpost komen. Hier werden we gelijk geholpen waarop de huisarts de ambulance belde omdat zijn fontanel was opgezet. Met spoed werden we opgenomen in het Elisabeth ziekenhuis al snel vonden er onderzoeken plaats. Jaylen kreeg wat extra zuurstof om de nacht goed door te komen maar de trekkingen bleven toch stand houden.

We werden in de nacht al gewaarschuwd dat we mogelijk overgebracht moesten worden naar een academisch ziekenhuis. De artsen waren in de tussentijd al begonnen met de behandelingen voor alle mogelijke hersenvliesontstekingen die er zijn. Ik ging er niet vanuit dat er een overplaatsing zou plaatsvinden. In mijn hoofd dacht ik steeds het is maar een griepje er is verder niets aan de hand.

De ochtend brak aan en het leek in eerste instantie vrij rustig. De artsen lieten een CT scan maken van Jaylen. Zodra we op de gangen liepen van de afdeling kwam een arts naar ons toe en vertelden dat ze de ambulance gingen bellen voor Jaylen. Hij moest klaar gemaakt worden voor transport naar Nijmegen.

Ik besefte me niet waarom hij werd overgeplaatst. Ik ging mee in wat de artsen zeiden en dacht het is het beste voor Jaylen. Met spoed gingen we van Tilburg naar Nijmegen en we komen aan in een immens groot ziekenhuis. Ik wist niet wat me overkwam, een sterk gezond jongetje wat verder nooit last heeft gehad van zijn gezondheid was opeens dood ziek. In het begin had de arts zoiets van waarom zijn jullie overgeplaatst en binnen een uur werd Jaylen aan allerlei apparaten gesloten en ging hij van high care naar intensieve care.

De artsen namen kweekjes van hem af en er werd een MRI gemaakt. De uitslag van de MRI was ernstig, er waren flink wat delen in de hersen beschadigt. De artsen maakten zich flink wat zorgen en de kans dat hij het zou halen was klein.

Ik voelde mij gebroken. Mijn tante begon krachtig te bidden wat mij zeer raakte, ik dacht God u bent de enige die ons kan redden. Hier begon voor mij een turbulente tijd van onzekerheid en angst. We leefde met de dag. Er werd per dag gekeken hoe Jaylen het deed. De ene dag boekte hij vooruitgang, de andere dag had hij veel last van de epilepsie. Maar wat er ook gebeurde en hoe moeilijk het was ik bleef vertrouwen in de Heer. Een zuster stuurde mij elke dag bemoedigende teksten waar ik veel kracht uit haalde. Toen we een week waren opgenomen (zondag) volgde ik een live dienst van een prediker. Ik kan zelf niet verklaren hoe of wat, maar nadat ik beleden had dat Jezus Christus mijn redder is voelde ik mij zo krachtig en sterk.

Een warme gloed van liefde overrompelde mij.

Het leek net alsof mijn gebroken hart weer geheeld werd. Vanaf dat moment vertrouwde ik 100% in God. Ik legde alles in zijn handen en wat er ook zou gebeuren ik zou hem altijd blijven dienen. En ja hoor vanaf dat moment ging het steeds beter met Jaylen. De week erna werd de beademing eruitgehaald, hij begon steeds meer te leven en we werden overgeplaatst naar de kinderafdeling. Eenmaal op de kinderafdeling bleef hij sprongen maken. Ze hebben een drainage gedaan omdat er nog wat vocht bij de hersenen was. Binnen de kortste keren kon hij weer zelfstandig eten en begon zijn rechteroogje steeds meer open te gaan. De artsen waren verbaasd dat hij al ‘snel’ aan het opknappen was. Na 4 weken en 5 dagen opgenomen te zijn in Nijmegen werden we weer terug overgeplaatst naar het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Sindsdien boekt hij nog steeds elke dag vooruitgang.

De artsen en alle betrokkenen houden zijn ontwikkeling goed in de gaten maar de enige op wie ik blijf vertrouwen is God. Hij heeft elke keer bewezen dat wanneer de artsen niet meer verder kunnen of de hoop hebben opgeven Hij ingrijpt. Hoe uitzichtloos de situatie voor ons leek,  liet de Here Jezus zien dat Hij een God van wonderen is.

Wat er ook uitkomt of hoe Jaylen zich volgens de artsen gaat ontwikkelen laat ik in Gods handen.